Unique World

          น้ำสีเหลืองอำพัน ส่วนผสมของเหล้าราคาถูก และโซดาเพียงน้อยนิดภายในแก้วเบื้องหน้าผม หลั่งไหลเข้าสู่ปาก ไหลลงสู่กระเพาะอาหารว่างเปล่า แก้วแล้วแก้วเล่ามากมายเพียงใด ผมไม่อาจทราบได้ แต่สภาพการทำงานของสมองบอกให้ผมทราบว่ามันชักจะมากเกินไปเสียแล้ว ผมล้วงมือในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน จนสีขาวแทบจะกลายเป็นสีเทาไปแล้ว หยิบบุหรี่มวนสุดท้ายจากซองยับๆ ขึ้นมาเคาะกับซิปโป้สีเงิน จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ปล่อยควันขาวลอยฟุ้งกระจายขึ้นสู่เพดานเบื้องบน บรรยากาศภายในร้านเล็กๆแห่งหนึ่งกลางเมือง เงียบเหงา ร้างผู้คน มีเพียงเสียงเพลง Quiet night quiet star ขับกล่อมท่วงทำนองราบเรียบ เชื่องช้า กับผม และบริกรอีกสองคน ผมยกมือเรียกบริกรคนหนึ่งมาเพื่อชำระเงิน พร้อมกระดกน้ำในแก้วสุดท้ายจนหมดลงสู่กระเพาะ แล้วก้าวเท้าออกออกจากร้าน ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะออกไปทางใด

          ในความเป็นจริงก่อนหน้านี้ ณ เวลานี้ ผมควรจะหลับอยู่บนเตียงอ่อนนุ่มรับกระชับตัวผม ให้ความสุขสบายราวกับหลับนอนภายใต้อ้อมอกสาวหน้าหมวย ทรงโตสักคน รอเพียงแสงอาทิตย์ แสงแรกส่องทะลุผ่านเมืองใหญ่ มายังห้องของผม เพื่อปลุกผมจากการหลับไหลให้ลุกขึ้นดำเนินชีวิตต่อไปในเช้าวันใหม่ อาบน้ำ แปรงฟัน สวมเสื้อผ้า ก้าวออกไปทำงาน ทำงานเพื่อเงิน ทำงานเพื่อบรรจุตัวตน ให้อยู่ในเมืองใหญ่เมืองนี้ต่อไป

          แต่หลังจากนี้ เมื่อแสงแรกของอาทิตย์ส่องมา ผมคงไม่ต้องตื่นอีกต่อไปแล้ว ผมเพิ่งถูกเจ้านายไล่ออกเมื่อเช้าวันนี้เอง ด้วยเหตุผลทางธุรกิจบางอย่างที่เจ้านายไม่สามารถอธิบายให้ผมทราบได้ ผมก้าวเท้าออกจากร้านหลังจากชำระเงินเรียบร้อย ผมนึกคำนวนถึงเงินที่มีเหลือในกระเป๋า เงินที่เหลือบัญชี หักกลบลบหนี้กันกับ ยอดคงเหลือค้างในบัตรเครดิต ค่าเช่าห้องที่ค้างเค้าไว้สามเดือน ยอดเจ้าหนี้บางราย แต่จะมีประโยชน์อันใด ในเมื่อผมไม่มีปัญญาที่จะชำระยอดเงินเหล่า ได้อยู่แล้ว

          ผมยืนกดเงินหน้าตู้กดเงิน กดออกมาจนหมดเท่าที่มันมีอยู่ ก้าวเท้าเข้าร้านสะดวกซื้อแห่งนึงหน้าที่พักของผมเอง เพื่อที่จะซื้อเบียร์กระป๋องซักแพ๊ค มีดโกนหนวด สบู่ ข้าวของเครื่องใช้หลากหลายอย่าง รวมทั้งไม่ลืมที่จะซื้อบุหรี่ติดมือ มาด้วยอีกสองซอง

          ด้านนอกร้านสะดวกซื้อ ผมนั่งริมฟุตบาทจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เปิดเบียร์หนึ่งกระป๋อง พร้อมนึกคิดถึงเช้าวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง ณ ตอนนี้ผมไม่มีเพื่อน ไม่มีลูกเมีย ครอบครัวก็ล้มหายตายจากไปหมดสิ้น และยังไม่มีงานในวันพรุ่งอีก ผมเป็นเพียงคน คนเดียวในเมืองใหญ่ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างมั้ย ถ้าเช้าวันใหม่ในเมืองนี้ ไม่มีผม ถ้าอยู่ๆผมเกิดหายไปเสียเฉยๆ จะมีใครบ้างมั้ยที่รู้ว่าผมหายไป หรือผมยังมีตัวตนอยู่อีกมั้ย ผมทำอะไรอยู่ที่ไหนอย่างไร ในความคิด คงมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นมั้ง ที่คนอื่นจะรับรู้ถึงการหายไปของผม ถ้าผมกลายเป็นหมูขึ้นอืดตัวเขียวบวมเป่งนอนลอยอยู่ในอ่างน้ำ ท่ามกลางน้ำเหนียวข้นสีแดงมะเขือเทศ

          เบียร์ในกระป๋องแรกถูกกระดกลงคอจนหมด ผมก้าวเท้าต่อไปยังตึกที่พักของผม ไม่มีผู้ใดอยู่ที่ฟร้อนด้านล่างแล้ว ผมวางเงินทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อที่จะเป็นค่าเช่าห้องที่ผมค้างไว้ พร้อมทั้งนาฬิกา และบุหรี่หนึ่งซอง พร้อมเขียนโน๊ตบอกเลขที่ห้องของผม และกล่าวขอโทษทางเจ้าของที่อาจจะทำให้เค้าลำบากบ้างเล็กน้อย เนื่องจากเงินจำนวนนั้นมันไม่เพียงพอแม้กระทั่งค่าเช่าเพียงเดือนเดียว แล้วก้าวเท้าขึ้นห้อง

          หลังเปิดประตูเข้าห้อง ผมเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นในถังน้ำบนาดใหญ่ที่พอจะเอาตัวลงไปแช่ได้ เปิดเบียร์ จุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน นั่งรอคอยให้น้ำเต็มถัง ตรวจสอบมีดโกนหนวด จัดเก็บข้าวของที่ซื้อมาเมื่อสักครู่เข้าสู่ที่ทางของมัน กลับมาที่ห้องน้ำ หน้ากระจกบานเล็ก ผมลงมือโกนหนวดโกนเคราจนเกลี่ยงเกลา ยกมือขึ้นลูบหน้าอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ตาจ้องมองกระจกเบื้องหน้า สำรวจตัวเอง มือกำมีดโกนแน่น ก้าวขาลงถังน้ำ หลับตาลงสนิทพร้อมเสียงน้ำล้นออกจากถังลงสู่พื้นห้องน้ำ เสียงนั้นเป็นเสียงสุดท้าย

          ผมนิ่งรอ แสงแรก ชั่วนิรันดร์